Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

Bullshit kunst in Lyme Land

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 22/03/16

Deze eerste spannende episode van Luib & Hex gaat over hoe je files kunt creëren vanuit verveling en daar ook nog voor bedankt wordt. En over hoe je dit kan gebruiken in Lyme Land.

Shithole

Alleen Nederlanders kunnen het verzinnen om een internationaal vliegveld een naam te geven, die niemand buiten dit kikkerlandje kan uitspreken. Iedere buitenlander die probeert het woord “Schiphol” uit te spreken, begrijpt proefondervindelijk ineens waarom gesteld wordt dat Nederlands een keelaandoening is en geen taal.

Hoe dan ook. Lex en ik werkten daar tijdens onze studie Psychologie. We moesten toch ergens het geld verdienenvoor al dat bier, dat we moesten investeren om het tot ons diploma vol te houden, nietwaar?

Een nieuwe grijze, ellendige en veel te grote parkeergarage (P1) was gebouwd en iedere reiziger raakte er volkomen de weg kwijt. Zou jij je herinneren of je auto op de Windmolen etage stond of juist in de Koe sectie?

Daarnaast was alle apparatuur constant kapot. Zoals Douglas Adams terecht stelt in The Long Dark Tea-Time of the Soul: “kan het toch nauwelijks toeval zijn dat geen enkele taal op aarde ooit de uitdrukking heeft geproduceerd “Zo mooi als een vliegveld”.  

Vliegvelden lijken ontworpen te zijn om mensen te vervreemden. Om al die schaapjes weer de weg te wijzen kregen wij blauwe uniforms en walky-talkies. We verveelden ons te pletter. Wat vaak juist het moment was dat onze verbeelding aan het werk ging. Daarom zorgden we dat we altijd samen waren ingeroosterd.

We verstopten bijvoorbeeld een van onze walky-talkies bij een ingang, verscholen ons in Lex z’n auto daar vlakbij en spraken argeloze binnenkomers vriendelijk toe. “Weet uw vrouw wel wie er bij u in de auto zit!?”

De reacties gaven veel informatie. Ook non-verbale: vele secretaresses hielden ineens op met het aaien van zijden stropdassen.

De sleutel tot vrijheid

Op een andere dag waren de slagbomen van de uitgang weer eens kapot. Dus riepen we een techneut op en lieten auto’s handmatig naar buiten. Want wij hadden de Speciale Sleutel.

De bestuurders bedankten ons vriendelijk, als cipiers van deze spontaan ontstane betonnen gevangenis. Eentje gaf Lex zelfs een tip. Grijns. Een idee was geboren. Dus lieten we nog een auto naar buiten en telden. Deksel omhoog, knop indrukken. klik. een twee drie. Open. Mooi.

Wijdbeens gingen we bij een van de twintig – inmiddels weer prima werkende slagbomen staan. Kippenborstjes vooruit, kinnen naar voren gestoken en druk, onsamenhangend en vooral belangrijk met onze walky-talkies zwaaiend.

En ja hoor, binnen enkele seconden vormde zich keurig een rij met braaf wachtende (in het Engels is “patiently”) mensen, die hoopten te horen waarom ze vast zaten. Alsof dat zou helpen.

“Kinderziektes in het systeem, mevrouwtje / mijnheertje”, kraamden wij zelfverzekerd uit. Het was wel grappig om exact de houding en taal van die idioten na te doen, die in blauwe, bruine, zwarte of witte uniformen wel macht over anderen denken te mogen uitoefenen, maar te weinig communicerende hersencellen hebben om een woord als “integriteit” te spellen.

De bestuurders gaven ons vol vertrouwen hun kaartjes. Lex gebruikte de Magische Sleutel, ik duwde voor de vorm het kaartje in de gleuf en we telden in stilte.

Een: Ik schopte met een pokerface stevig tegen de linkerkant van de paal.

Twee: Lex deed dit dunnetjes over aan de andere kant, maar voor de variatie met zijn elleboog.

Drie: mijn vuist sloeg net geen deuk in de gele bovenkant.

En wonder oh wonder: slagboom ging open en het licht aan het einde van de tunnel!

“Dank jullie wel!”, riep iedere bevrijde blij uit, terwijl de poort automatisch omhoog ging. “Tot uw dienst!”, straalden wij terug. Naar allemaal. Want inmiddels stonden alle verdiepingen van P1 vol met wachtende auto’s.

Ze stonden allemaal te wachten om bij de enige uitgang geholpen te worden door twee bullshit artists. Terwijl de andere 19 poorten perfect in orde waren. Niemand gebruikte ze of probeerde het zelfs maar.

Onze grootste verdienste was dat we zolang ons gezicht recht konden houden. Dat lukte alleen maar door elkaar niet aan te kijken.

Interessant fenomeen, toch? De auto-eigenaren creëerden zelf hun tijdelijke gevangenis, om vervolgens ons aan te stellen als zowel cipiers en daarnaast ook als redders in nood. Terwijl ze blind de 19 andere mogelijke routes negeerden. Ze bedankten ons zelfs.

Leuke zelfbedachte mindfuck. Sociale psychologie “on the job”. Action research, heet dit geloof ik.

Uuuuuhhhhmmmm

Later hoorde ik dat – maanden na dit grapje – mensen nog steeds de poorten van de in- en uitgang in elkaar aan het schoppen waren. Kennelijk namen ze aan dat het zo moest en dat ze anders niet open zouden gaan. Natuurlijk.

Ach ja, wij hadden onze lol gehad. Zoals Lex pleegde te zeggen: “Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd”. Wij hadden samen weer een leuk dagje geleefd. Nu is het een Prijsloze herinnering.

Hoe zou dit nou relevant zijn voor Lyme Land? Wel eens gehoord van verplichte ziektekostenverzekering? De Pavlov reactie om blind alles te geloven wat artsen zeggen – alsof zij alwetend zijn? Ik zie dezelfde kudde mentaliteit overal en dus ook in Lyme Land. Lees er meer over in Teken aan de Wand.

Huib

Toevals Theorist & Bullshit Artiest

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Inspiratie Lyme Nonsense Sociaal

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.