Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

De civiele zitting (Mooie Dingen feuilleton – deel 2)

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 06/12/18

“Weet u zeker dat u hiermee door wilt gaan?”, vroeg de rechter aan de concerndirecteur van de gemeente Eikelstein, die daar spontaan stuiptrekkingen in zijn gezicht van kreeg. Hij wees daarbij op het indrukwekkend dikke dossier dat voor hem lag. Dat zo dik was dat Peer’s advocate BAM met een rolkoffer naar de rechtbank in Utrecht was gekomen. Peer vond het wat zonde van al die gebruikte bomen.

Want in november 2015 was het dan eindelijk zover. Na allerlei vertragingen door vakanties van ambtenaren was dan toch de plenaire zitting voor de Civiele Zaak gepland. Inzet: Peer’s faillissement. Want 350.000 euro had hij even niet in zijn achterzak zitten. 

Het begon al goed, toen de rechter iedereen verwelkomde en alle aanwezigen naar een door hem bedachte plaats wees. Toen hij stelde dat hij “de gemeente in het midden wilde hebben, want daar heb ik de meeste vragen aan!”, begon er een glimlach op Peer’s gezicht te komen. Dit kon nog wel eens onverwachts leuk gaan worden. En dat werd het inderdaad. 

Want de concerndirecteur, met achter zich Jerom van Dellen die daar de hele dag met gesloten ogen en zijn armen gevouwen over zijn te dikke buik zou zitten, keek tamelijk wanhopig naar de beide advocaten die de gemeente had ingehuurd. Rechts zat een Marokkaanse jongeman, wiens gezichtsuitdrukking heel duidelijk maakte dat hij het boekje ‘Hoe word ik een rat?’ uit zijn hoofd had geleerd, en aan zijn linkerkant een tamelijk lelijke blonde jongedame, die besloten had om voor de gelegenheid knalrode pumps met veel te hoge hakken aan te trekken. Peer vroeg zich af wat die moesten compenseren. 

De jongeman nam het woord, terwijl de hoeveelheid tics in het gezicht van de concerndirecteur bijna zorgwekkend begon te worden: “Nou nee… we laten de hele aanklacht vallen…”. De stilte die viel was oorverdovend. ”Pardon!?”, vroeg de rechter vervolgens, tamelijk perplex. Peer vouwde zijn handen in zijn nek, leunde wat achterover en maakte zich op flink te gaan genieten van het schouwspel dat zou volgen. 

“Ja, uh, we hebben een maand geleden maar eens aan de medewerkers gevraagd of ze eigenlijk wel training en coaching hebben gekregen enne… ja, dat hadden ze en ze vonden het allemaal erg leuk. De groeten van ze…”, stamelde de advocaat. Boem! Daar ging het dak van de rechtbank een paar meter omhoog. Terwijl de advocaten om het hardst begonnen te vloeken, riep de rechter eerst uit dat ze dat toch wel hadden mogen doen VOORDAT ze twee jaar daarvoor die dagvaarding op hadden gesteld. Daarna schreeuwde hij dat iedereen z’n kop moest houden, omdat hij zichzelf niet meer kon horen denken. Peer vond dit wel apart om mee te maken. 

De hele grap was dat zo de gehele zaak geheel in elkaar viel. Want die was op de onzinnige beschuldiging gebaseerd dat Peer en de anderen nooit diensten hadden geleverd, maar alleen valse factureren hadden gestuurd. Door maar even de hele grondbeginsel van het Rechtssysteem om te draaien (‘bewijs maar dat je onschuldig bent’) waren ze inmiddels twee jaar verder. Peer vond dat een wonderlijke gang van zaken, want zo kan de overheid kennelijk iedere toeleverancier zonder enige bewijslast vogelvrij verklaren en tien keer meer eisen dan zij ooit betaald hadden. Ze probeerden zelfs de BTW nog een keer te vorderen, die al ruim tien jaar daarvoor was afgedragen. 

Maar Eikelstein had nog een troef achter de hand, zoals bleek toen de advocaten uitgeschreeuwd waren. “Ja, kijk, die oorspronkelijke beschuldiging van die valse facturen, die laten we vallen. Maar we hebben vijf nieuwe aanklachten verzonnen”, aldus hun advocaat. Advocate BAM, die later tegen Peer zei dat ze nog nooit zo’n bizarre zitting bij had gewoond, schreeuwde dit keer mee met de andere advocaten: niemand had gelegenheid gehad om zich voor te bereiden op een hele reeks nieuwe beschuldigingen. 

Nieuwe beschuldigingen die er overigens niet om logen: de aanwezigen zouden onder andere ineens lid zijn van een ‘criminele organisatie’. Met als enige onderbouwing dat ze in dezelfde ruimte zaten: de rechtbank in Utrecht. Juist. Op dit punt kon Peer zich niet inhouden en begon voor de eerste keer die dag hard te lachen. Dat ontging de rechter niet. 

Zijn tweede lachbui ontging de rechter al helemaal niet. Die volgde op de stelling dat het belangrijkste ‘bewijs’ voor die vijf nieuwe aanklachten de verklaring van de heer Machogel aan DO was: dat ‘H. GEEN werk had geleverd voor de betalingen aan hem’. Nou, daar had Peer wel een virtuele handgranaat voor klaar liggen. 

Ja, zegt u het maar?”, souffleerde de rechter, die zelf inmiddels ook zijn lachen bijna niet meer in kon houden. De griffier zit naast hem met open mond toe te kijken en vergat zelfs om het verslag verder uit te typen. 

 

Dit was een stukje uit mijn nieuwe boek ‘Mooie Dingen’, een roman in de categorie ‘Frictie’ over de avonturen van een fictieve hoofdpersoon die Peer Machochel heet. Je kan het alvast bestellen

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Inspiratie Mooie Dingen

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.