Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

Monnikenwerk in Lyme Land

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 24/02/16

Wie ben jij?“, vroeg een nieuwe contact op Facebook via de chat. “Als ik dat eens wist…“, antwoordde ik. Ze lachte en vroeg me wat ik deed. Oh, definieert wat we doen wie we zijn? Haar vraag bleek te zijn: “Wat doe jij eigenlijk, rondom de ziekte van Lyme?

“Paden worden gemaakt door ze te belopen” Franz Kafka

Een loopbaan zonder context

Dit is een vraag die steeds meer mensen mij stellen, nu duidelijker wordt dat ik geen oplossing of andersoortige dienst bied aan mensen die zelf Lyme hebben. In ieder geval niets met een business model er achter: ik doe mijn best om te creëren waar zij het meest naar beweren te verlangen: begrip van hun vrienden en familie. Dit is mijn Prijsloze werk.

Ik begrijp heel goed waarom mensen niet snappen wat ik doe. Zelfs binnen mijn vorige werkomgeving, de overzichtelijke context van een business university, begrepen mijn klanten niet wat (de bedoeling van) mijn werk nou eigenlijk was. In ieder geval niet op het eerste gezicht.

Dus kennelijk heb ik van niet begrepen worden mijn loopbaan gemaakt. Dit werkt uitstekend voor mij als driver om nieuwe wegen te vinden en betaalde daarnaast ook prima in mijn vorige werk. Het laatste dat zal helpen om mijn huidige werk te duiden is om mijn meest recente Lekkere Wijven blogpost te verbinden met een verhaal over een monnik. Wat een uitstekende reden is om precies dat te doen. Dus…

Hier gaan we

In het oude Japan zou iemand zoals ik een monnik genoemd worden. De samenleving kende waarde toe aan zo’n rol, ook al begrepen mensen volkomen dat het geen “economische waarde toevoegde”. Soms gebruikte zelfs Keizers hen als adviseurs, zoals te lezen is in de beroemde roman Mushashi (1935). Sommigen waren “warrior” monniken, andere bedelmonniken.

Toen ik ruim twintig jaar geleden voor het eerst in Japan was, zag ik zo’n monnik. Hij stond in een ondergronds metrostation, met zijn hoofd gebogen, en hield een schaal vast. De meeste mensen, die zich haastten op weg naar hun drukke werk, lieten muntjes in zijn schaal vallen. De monnik keek geen enkele keer op om te bedanken, maar daar schenen zij aan gewend. In ieder geval gaven ze allemaal geld. Iedere dag.

Toen ik echter zelf wat muntjes in zijn schaal liet vallen en een stap achteruit deed om een foto van hem te maken, keek hij mij ineens recht aan. Met een brede grijns, alsof hij een oude vriend herkende. De drukke stroom voetgangers kwam abrupt tot stilstand.

Ik grijnsde terug, boog naar hem en heb nooit echt begrepen wat er gebeurde. Maar ik ben deze ontmoeting nooit vergeten.

Die schaal in 2016

Deze dierbare herinnering staat in scherp contrast met een vervreemdende gebeurtenis van enkele weken geleden. Een zeer enthousiaste kennis nodigde mij namelijk uit om te komen luisteren naar een mevrouw met het nieuwe Lyme geneesmiddel.

Omdat ik altijd nieuwsgierig ben, ging ik. De kamer binnen komend zag ik de standaard iMac Air en flatscreen TV staan, met foto’s van de mevrouw die de presentatie hield op het scherm.

“Kijk, dit was ik, toen ik vijf jaar geleden dood aan het gaan was aan kanker. En kijk nu eens hoe fibrant & alive ik er nu uitzie!!!”, kraaide zij met zwaar Amerikaans accent.

Ze ging meteen van start over een of andere revolutionaire voedingstechnologie, gemaakt door een echte wetenschapper en over hoe het bedrijf nu was gegroeid naar een internationale business, met jaarlijkse omzetten van 120 miljoen dollar en een stevige positie op de NASDAQ aandelenbeurs.

“Pardon, kunt u mij helpen begrijpen wat ik hier doe? Ik dacht dat ik was uitgenodigd om iets te horen over een middel dat mensen zou helpen om te genezen van Lyme. Nu krijg ik toch sterk de indruk dat ik geronseld word als vertegenwoordiger”, onderbrak ik haar.

“Ja, 120 miljoen dollar! Geweldige commissies. Oh ja, en we hebben in de VS zes mensen met Lyme geholpen. Echt waar, hoorrrrrrr…” 

Uuuuhhhhhmmmm….

Ik bedankte haar, wenste haar succes en verliet deze pitch binnen de vier minuten. De gastvrouw nam nooit meer contact op. Ik denk dat zij haar mening over “wie ik ben” inmiddels wel in beton heeft gegoten.

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Crowdfunding Filosofie Inspiratie Lyme

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.