Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

NS en Valys voldoen niet aan gestelde eisen voor aangepast vervoer met rolstoel

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 10/04/18

Na de amputatie van haar beide onderbenen voelde mijn goede vriendin Carla zich bevrijd. De pijn was weg, ze kon ineens weer van alles en zat niet meer gevangen in haar huis. Dus kon ze ook ineens weer treinreizen maken en met haar rolstoel naar musea, vrienden of tafeltennis toernooien. Nederland heeft allerlei wetten, regelgeving, procedures en protocollen voor toegankelijkheid van het openbaar vervoer, die in samenwerking door de NS en Valys worden uitgevoerd. 

Dat komt dan vast goed”, zou men denken. Wat logisch zou moeten zijn, omdat alles wordt betaald uit Nederlandse en Europese belastinggelden. De Tweede Kamer heeft hier in 2005 al opdracht toe gegeven. Nederland wordt in veel andere landen nog steeds gezien als het toonbeeld van tolerantie, vooruitstrevendheid en sociaal bewustzijn voor de kwetsbaren in de samenleving. Dit tragikomische reisverslag, verteld door Carla anno 2018, geeft echter een ander beeld. Met in het laatste deel ook tenslotte een gerichte uitnodiging aan beide organisaties om enkele verbeteringen door te voeren. 

“De drie kernbehoeften van onze reizigers zijn controle, waardering en vrijheid. Die bepalen hoe zij hun treinreis beleven. We willen de beleving van de treinreis optimaliseren door waardevolle service en persoonlijke en intuïtieve dienstverlening.” NS jaarverslag 2017

Eerste treinrijs van 2018

Het aanvragen voor assistentie om de trein met elektrische rolstoel in te kunnen, moet via een website van de NS. Als je dit niet minimaal een uur van te voren doet, lukt dat niet. Maar  er was een storing op de site. Na vijf pogingen besloot ik NS te bellen en heb ik de assistentie voor deze reis telefonisch aangevraagd, wat niet erg prettig is omdat ik dan alles moet onthouden.

Het treinstation in mijn buurt kan ik niet gebruiken, want daar is geen assistentie. Dus moet  ik een stuk verder met mijn Canta. Op het Sloterdijk station was de enige lift naar perron 6 buiten gebruik. Gelukkig waren er genoeg medewerkers op het station die ik kon aanspreken en kon ik toch de lift nemen om net op tijd te zijn voor mijn trein.

In de trein aangekomen bleef iedereen gewoon op de rolstoelplek zitten. Inmiddels heb ik na 7 jaar rolstoel nu wel geleerd dat je niet verlegen maar juist assertief moet zijn. Dus ik riep hard uit: “ja mensen, dat is een rolstoelplek, dus ik wil daar plaats nemen’. Een vrouw reageerde met ‘oh is dat zo, dat weet ik nog zo net niet’. Een andere vrouw liep na mijn woorden boos weg. Een derde vrouw die alsnog bleef zitten, terwijl ik echt drie plekken voor mijn rolstoel nodig heb, heb ik maar letterlijk van de stoel gereden.

Na ruim een uur in de trein kwam ik op het station aan waar ik moest zijn. De assistent die de brug plaatste, waarmee ik uit de trein kon, deelde meteen mee dat de lift stuk was. Ik dacht nog ‘Hé, dat hebben we net toch al gehad?’

Maar ook hier was de lift stuk. Dat betekende dat ik niet van het perron af kon. De assistent kwam op het idee dat ik de volgende trein kon nemen naar Rotterdam Centraal en daar weer de trein terug nemen. Zo kom je op het andere perron, waar de lift het wel deed. Ik weer de NS gebeld voor assistentie op Rotterdam centraal en straks weer op dit station. Gelukkig kon dit binnen een uur geregeld worden. De man aan de telefoon heeft me zes keer gevraagd of de lift echt stuk was en of ik wel zowel beneden als boven op de liftknop gedrukt had. Dat is tamelijk onmogelijk in mijn positie. 

Uiteindelijk werd me netjes medegedeeld dat ik in Rotterdam Centraal in de trein blijven zitten, want die zou terug rijden. De aardige conducteur kwam me vertellen dat indien er straks toch geen assistentie was, hij me er zelf uit zou helpen.

Tijdens de terugreis gebeurde er iets bijzonders. Twee passagiers stapten na een paar haltes uit, maar de man stapte toch nog weer even in en kwam naar mij toe vroeg me ‘may I bless you?

Ik dacht eerst sceptisch ‘wat gaat er nu weer gebeuren?’, maar ik zei twijfelend ‘yes‘. Hij gaf me 10 euro in mijn hand en zei ‘blessing you, you are great‘. Ik vond dat ik zijn zegen niet kon weigeren, dus met grote verlegenheid nam ik het aan. Ik vond het een heel lief gebaar.”

Het volgende avontuur van Carla wordt binnen enkele dagen op deze blog geplaatst. Help jij mee om haar verhaal door de NS en Valys gelezen te krijgen, door het artikel op Sociale Media te delen en daarbij beide bedrijven te ‘taggen’?

drs. Huib Kraaijeveld

Auteur van ‘Teken aan de Wand’, voorzitter van de On Lyme Foundation & founding member van de Ad Hoc Committee for Health Equity in ICD11 Borelliose Codes

Als je dit artikel de moeite waard vond, wil je dan een kijkje nemen op de internationale crowdfund campagne die dient om mijn werk op een duurzame en integere manier te financieren? Hier is de korte Nederlandse toelichting ervan te vinden.

https://youtu.be/tU16z9Jpzk4

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Bureaucratie Sociaal

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.