Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

Voorwaarts

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 10/08/18

Transformatie is wellicht het proces dat het moeilijkst te beschrijven is. Vooral als het gebeurt. Voor sommige mensen kan het jaren of zelfs decennia duren om voldoende gemoedsrust en afstand te hebben om te zien waar ze vandaan kwamen, wat er eigenlijk gebeurde op dat keerpunt en welke betekenis die wending in hun leven zou krijgen. Ik wil graag iets delen over waar ik nu mee bezig ben, met een vrij eenvoudige mededeling daarbij: “Het gaat prima met me, ik ben aan het opruimen en genieten van de zomer“. En om een ​​bekend pleonasme te citeren:

“Het kenmerk van je onwetendheid is de diepte van je geloof in onrecht en tragedie.” Wat de rups het einde van de wereld noemt, noemt de meester de vlinder.” Richard Bach – Illusies; avonturen van een onwillige Messias

Transformatie

Tijdens het schrijven van een nieuwe autobiografische trilogie (in vijf delen) getiteld ‘Mooie Dingen‘, moest ik tellen hoe vaak ik tijdens mijn leven had kunnen of moeten sterven. Ik stopte bij twaalf keer omdat mijn kittens jaloers werden en mijn grote teen begonnen aan te vallen. Ik heb er maar twee in het hoofdstuk over mijn eigen avonturen met de ziekte van Lyme in ‘Teken aan de Wand’ gezet, omdat ik er niets aan heb kunnen doen. Mensen willen op een of andere manier emotioneel betrekking hebben op de informatie die de inhoud verwerpt, als ze dat niet kunnen.

Sterven, of liever ‘het gevoel hebben dood te gaan’, is een vitaal onderdeel van het transformatieproces. En transformatie is iets anders dan ‘verandering’ of ‘vooruitgang’. Marjorie Tietjen beschreef mooi hoe ook een ‘probleem’ zoals Lyme een geschenk kan zijn in een dergelijk proces, in het artikel dat ze in 2015 schreef voor de On Lyme-website.

Eerlijk gezegd geloof ik dat wat wij ‘de dood’ noemen ook gewoon een andere transformatie is; in dit geval van het fysieke of materiële naar het niet-fysieke of etherische. De dood is voor mij niet zo’n groot ‘ding’ als ervan wordt gemaakt. Tijdens de recente ILADS-conferentie in Warschau werd ik geïnterviewd door een Amerikaanse filmploeg en eindigde mijn verhaal met mijn persoonlijke overtuiging dat ‘leven’ op aarde in feite een 3D virtueel computerspel is dat ‘Bewustzijn’ heet – met zeven miljard spelers – en dat ik blij dat ik dat spel mag spelen, met alles wat ik tot mijn beschikking heb. Inclusief de moed om emoties uitdrukking te geven die mensen schrik aanjagen, omdat ze er bang voor zijn in zichzelf. Om dat spel te kunnen spelen, moeten we wel geloven dat alles toch echt ‘echt’ is, dat ‘pijn’ echt bestaat en dat de dood ‘game over’ betekent, nietwaar?

Cycli

Ik weet niet hoe het werkt in jouw leven, maar de mijne loopt in cycli. De crash in 2010 – toen ik manisch werd vanwege een gevaarlijk chemisch experiment of een psycholoog die deed alsof hij me ‘hielp’ met een vuurtrauma – blies mijn oude lucratieve carrière op, bijna failliet vanwege mijn eerste Lyme-project, had een zwaar been letsel bijna eindigend in amputatie, zag mijn toekomstige vrouw verdwenen en ik had 39,5 jaar oud.

Dit is de exacte tijd dat de midlifecrisis verondersteld wordt plaats te vinden, volgens Solar astrologie. In beide astrologiesystemen zit ik in waterborden en water beweegt nooit recht. Deze cycli zijn eerder gebeurd, vaak als bizarre serie dominostenen / Murphy Law-achtige lawines in alle gebieden van mijn leven tegelijkertijd, en ze zullen zeker opnieuw gebeuren. Dat is kennelijk hoe we hier leren wat we willen leren, terwijl onze gedachten (of ego’s) schreeuwen dat ze toch ECHT deze ellende niet op het menu hebben gezet!

Voor mij als architect van mijn eigen onvoorspelbare en toch nogal avontuurlijke leven, is het belangrijkste verschil dat ik deze cycli anders doorloop, elke keer een beetje of veel vloeiender. Ik was slechts een paar lage rugklachten. Inmiddels ben ik een absoluut gevoel voor humor, dat ik steeds meer ga waarderen. Gelukkig ben ik op vele niveaus goed opgeleid om door deze transformationele processen te gaan en ik worstel steeds minder omdat de kolkende draaikolken me ‘verdrinken’. Om te transformeren moet je ‘sterven’ en herboren worden. Ik heb nog nooit gezien dat een vlinder nog steeds een halve rups is. Ik ben ook nooit een emotie tegengekomen, die zichzelf oploste door erover te praten, het te analyseren, te beoordelen of als een ‘stoornis’ te bestempelen.

Perspectieven

“Perspectief – Gebruik het of verlies het. Als je je op deze pagina wendt, vergat je dat wat er om je heen gebeurt niet de realiteit is. Denk daarover na. Onthoud waar je vandaan kwam, waar je naartoe gaat, en waarom je de puinhoop creëerde waar je nu zelf in zit. Onthoud dat je een vreselijke dood gaat sterven,  wat allemaal een goede training is, en daar zal je meer van genieten als je de feiten in gedachten houdt. Maar lachen op je weg naar je executie wordt over het algemeen niet begrepen door minder geavanceerde levensvormen, en ze zullen je gek noemen. ‘ Illusies; avonturen van een onwillige Messias

Als sociaal psycholoog was het nogal grappig en enigszins interessant om de grote verscheidenheid aan labels te hebben gezien die mensen vonden dat ze op me moesten plakken en op de manieren waarop ze me probeerden aan te vallen. Hoe ook mijn grootste ‘fans’ plotsklaps in mijn meest woeste ‘vijanden’ konden veranderen zonder duidelijke reden; zichzelf voor gek zettend tijdens dat proces. Beide uiteinden van de schaal (‘held, redder, mijn tweelingziel, briljant, enz.’ tot ‘klootzak, arrogante eikel, gevaarlijk, narcist, stalker, enz.’) hebben eigenlijk niets met mij te maken, maar lijken eerder projecties te zijn waarvoor ik toevallig het perfecte projectiescherm ben. Alleen mijn vrienden (niet te verwarren met contactenlijsten op Asociale media) kunnen ‘mij’ zien en ik ben blij dat ik gezegend ben met veel vriendschappen.

Het enige echte gebruik van deze dagelijkse aanvallen was om mijn eigen zwakke plekken in mij te controleren en om met de aanvallers op Facebook te spelen, voor educatieve en amusementsdoeleinden, waar mijn vriend Igor me brandde als ‘Bullshit Artist’. Sinds hij me dat semantische cadeau gaf, heb ik nooit gebrek aan materiaal om kunst te creëren. Na het lezen van beschrijvingen van het Lakota Shaman-archetype genaamd ‘Heyoka’ oftewel Heilige Clown, ongeveer twee jaar geleden, begreep ik de bizarre en vaak gepolariseerde reacties op me iets beter en speelde er daarna met meer plezier mee. Ik reageer kennelijk gewoon niet hoe mensen willen dat ik doe en daarom zij zullen proberen me te ‘straffen’. Nou, veel succes daarmee, ‘minder geëvolueerde levensvormen’.

Degenen die mij volgen op Facebook, weten hoe ik heb gespeeld met de zooi die mijn richting op kwam, inclusief smaadcampagnes op mijn professionele reputatie of karakter. Ik bevestig simpelweg de onzin, versterk deze en draai de energie om. Sommige van mijn echte vrienden kijken in hun vrije tijd als hobby op mijn pagina, ​​verbaasd over het venijn achter de geprojecteerde bagger en geamuseerd door mijn ‘hofnar / virtueel aikido’ ermee. Toch is mijn loket voor ‘gratis persoonlijke beledigingen’ op Facebook nu gesloten, omdat ik andere dingen te doen heb en mensen zo voorspelbaar zijn dat het nogal saai wordt. Als zij nog steeds willen dat ik hen in het openbaar beledig, moeten ze nu mijn oude tarief betalen – vooraf.

Verder

“Ik doe niet alsof ik een man van het volk ben, maar ik probeer wel een man voor het volk te zijn.” Roman Senator Gracchus in ‘Gladiator’

Nadat ik het Ad Hoc-team (een ad-hocteam is altijd tijdelijk) op vrijdag 13 juli heb verlaten, na het bereiken van alles en zelfs meer dan wat we in 2016 wilden doen, inclusief het wijzigen van de ICD11 Lyme-codes voor 150 landen, ben ik dit hoofdstuk afsluiten en doorgaan met het boek ‘mijn leven’. De manier waarop ik vertrok herinnerde me op de een of andere manier aan een voetbalkampioenschap dat ik ooit speelde.

Toen ik 14 was, scoorde ik het enige doel in dat spel; soort van per ongeluk als de laatste verdediger. Hoera. Maar toen mijn team onze overwinning vierde, was ik in het ziekenhuis met een kapotte knie. Het laatste dat ik me van die wedstrijd herinner was mijn eigen verrassing waarom de keeper de bal volledig negeerde die recht onder hem ging, terwijl hij zijn karate-kick recht op mijn knie richtte.

Maar het maakt in de huidige situatie niet zoveel uit, want de laatste tijd ben ik vervuld van een gevoel van vreugde en dankbaarheid, waarmee spirituele boeken zijn gevuld, maar toch nieuw voor mij is om te ervaren zonder een ‘reden’ (en ondanks de vele recente incidenten die de meeste mensen als ‘negatief’ zullen bestempelen, meestal afkomstig van mensen die hetzelfde ‘shirt’ dragen). De katalysator voor dit proces was de ziekte en de dood van mijn hond Mats, afgelopen januari, die een vloed van tranen opriep, die een zuiveringsproces werd voor 48 jaar opgekropte droefheid – deels niet eens de mijne. Water moet stromen, dat heb ik ontdekt. Als dat gebeurt, zelfs de wraakzuchtigheid van bepaalde gefrustreerde vrouwen die te laat ontdekken, wilden ze eigenlijk hun eigen baby’s hebben om hun ‘moederlijke zorgen’ te projecteren op – welsprekend afgebeeld in het 1697 toneelstuk ‘The Mourning Bride’ door William Congreve als ‘Heav’ n heeft geen Rage, zoals Love to Hatred turn’d, Noch Hell a Fury, like a Woman scorn’d”- is bruikbaar om verder te bewegen. Ze kunnen zichzelf wat dan ook noemen – ‘Queen Bee’, ‘Mama Bear’ of zelfs ‘Mother of all’ – voor mij zijn ze gewoon een triest exemplaar van mensen die de Darwin Awards waardig zijn, omdat ze proberen hun gebrek aan eigenwaarde te compenseren door ‘ arme anderen om te redden’.

Voor die lezers die zich zorgen maken dat ik nu ‘Lyme’ laat vallen: het is zit niet in mijn karakter om weg te gooien wat ik heb gemaakt of om op te geven – ongeacht wat het leven me als uitdagingen presenteert. Maar ik zal wel van richting veranderen en zal ik verder van zowel de ziekte zelf als veel verder van de groepen van ‘patiënten’ vandaan gaan, omdat hun paranoia, agressiviteit en wraakzucht jegens mij geschikt zijn geworden voor een nominatie in het Guiness Book of Records. Als sociaal psycholoog heb ik dit allemaal weer heel interessant gevonden om te studeren als ik de ambitie zou hebben om een ​​doctorsgraad te behalen. Toch heb ik er echt een leven en iets beters mee te maken – zonder enige ambitie om een ​​publieke ‘held’ te worden, zoals andere ‘filantropen’ die eenvoudigweg een winstgevende constructies voor belastingvermindering creëren om nog meer van de ellende te profiteren en de dood van anderen. Ik ben niet slim genoeg om dat te doen. [zoals in: ‘Specifiek Meetbaar Aanvaardbaar, Relevant en Tijdgebonden’]

Dus tijdens deze zomer van 2018 zal ik de tijd nemen om na te denken, na acht jaar van mijn leven te hebben gewijd aan ‘Lyme’ zonder zelf ziek te zijn (ongeacht hoeveel mensen blijven beweren dat ik een ‘patiënt’ ben) en de offers te brengen die nodig zijn om doe dit met integriteit. Als een symbolisch voorbeeld: vorige week heb ik voor de eerste keer in deze acht jaar nieuwe kleding gekocht, terwijl ik daarentegen 600 dollar per uur voor 2010 verdiende. Het is de moeite waard, tenminste voor mij. En het kopen van de kleding voelde geweldig, ook dankzij mijn beschermheren en mijn lieve vriendin C die me haar late verjaardagscadeau van maart gaf.

Ik ben van plan om tot oktober te nemen om na te denken, te beoordelen en een nieuwe koers te bepalen. Om mijn tijd vrij te maken om zeven boeken in paralel te schrijven, waaronder een over Lyme. Als je het gevoel hebt dat ik deze ‘Sabbatical Break’ verdien na deze periode van onbetaald werk voor velen en ben zo nieuwsgierig als ik ben waar ik later heen ga met mijn ‘pathfinding’, kun je je dankbaarheid uitdrukken als een financiële maandelijkse bijdrage aan mijn Patreon-campagne. De campagne zal te zijner tijd ook worden aangepast aan mijn nieuwe evoluerende toekomstige koers. Hier is de Nederlandse vertaling ervan te vinden.

Tot slot

Een van mijn zakelijke klanten bestempelde me ooit ‘Senior Insultant’ – met een brede grijns. Echt leren wordt meestal niet op ‘leuke’ manieren bereikt, zoals veel ouderen zullen getuigen, als ze wel iets van leven hebben geleerd. Ik heb dezelfde educatieve stijl en vaardigheden in Lyme Lands toegepast, die me de positie van ‘beste Europese bedrijfsopleider’ hebben opgeleverd in de tijd dat ik bij Nyenrode werkte. Natuurlijk wordt deze manier van lesgeven over het algemeen niet erg op prijs gesteld. Toch werkt het. Toch praat ik liever met mensen dan ze voor het hoofd te slaan om er ‘uit te komen’, zoals bij honden met een driftbui. De mensheid lijkt nog niet echt klaar voor goede gesprekken, omdat het al het drama te veel waardeert. Of mensen nemen gewoon veel meer tijd dan honden om tot bezinning te komen, omdat ze zo gehecht zijn aan ‘gelijk hebben’.

Op 8 maart 2018 mailde Angeline Fermin me om me te bedanken, omdat ik haar (virtueel) haar neus had gebroken om haar iets te leren. Ook nodigde ze me uit voor haar begrafenis. Het was het laatste wat ze deed in haar leven, aangezien ze een uur later stierf. De samenvatting van haar lange mail aan mij is als volgt: “Ik heb diep respect voor wat je doet en ik wil je bedanken dat je me uit mijn comfortzone hebt gehaald. Het was pijnlijk, maar zonder jou had ik nooit durven doen wat ik later deed [meedoen aan de nieuwe film SOS Lyme]. Het spijt me dat je lieve hond Mats stierf. De manier waarop je voor haar zorgde, bewijst dat je een heel goed hart hebt en de moed hebt om tegen de stroom in te gaan.”

Ik was urenlang stil, me realiserend dat ze ervoor had gekozen om dit aan mij te schrijven als haar laatste daad in haar ‘videogame’ die het leven heet. Haar dochter vertelde me later dat Angelina nooit mijn antwoord op haar verzoek heeft gelezen. Natuurlijk was ik op haar begrafenis en liep met haar twee honden achter haar kist. Dit is nu een dierbare herinnering.

Om terug te keren naar het onderwerp van dit artikel: niemand kan transformatie afdwingen, noch voor anderen, noch voor onszelf. Je kunt er echter wel voor kiezen weerstand tegen het proces te bieden ​​of er in mee te gaan. Hoe? Gewoon door te genieten van het leven en het gevoel voor humor van je eigen ziel die ‘dingen’ zeker op het menu heeft gezet. Dat betekent soms een trap op de knie absorberen en simpelweg kiezen of je wraak wilt nemen of anders wilt handelen dan je ‘tegenstander’. Of door het mooie afscheidscadeau van je hond te waarderen voor wat het is en dan gewoon je tranen te laten stromen.

Ik ken mijn eigen keuzes. Hopelijk was dit artikel inspirerend voor jou. Zo niet, geniet van het drama.

Proost en fijne zomer,

Huib (deze keer geen titels of andere Bullshit nodig)

 

 

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Filosofie Inspiratie Lyme Nonsense Sociaal

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.