Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

Ingezonden brief naar redactie Medisch Contact door Thomas Grier

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 26/06/16

Aan: Redactie van het Arts & Patiënt tijdschrift (Medisch Contact)

Geachte Redactie: Ik schrijf u om mijn bezorgdheid uit te drukken over een artikel dat u onlangs publiceerde, geschreven door professor Jan Keppel Hesselink. Het betreft een opiniestuk over hoe patiënten en het lekenpubliek zich overdreven zorgen maken over of een verkeerd beeld hebben van de ernst van de ziekte van Lyme en de aard van moderne vaccins.

Als iemand die sinds 1990 nauw betrokken is bij de ziekte van Lyme en onderzoek ernaar, heb ik mijn reserves over academici die een uitgesproken mening over dit onderwerp ventileren, maar die zelf weinig of geen wetenschappelijke onderbouwing of onderzoek te bieden hebben die de bewering kan staven dat patiënten de geneeskunde in negatieve zin zouden willen beïnvloeden.

Sinds 1991 heb ik gevochten voor onderzoek naar Lyme, gebaseerd op pathologie, om bepaalde mythen en verkeerde informatie over Lyme-borreliose een halt toe te roepen. Al meer dan 25 jaar worden er zaken verteld aan het lekenpubliek over de ziekte van Lyme die simpelweg niet waar zijn en dat ook nooit zijn geweest. Veel van deze onwaarheden worden nog steeds gepropageerd door  grote artsengroepen en medische instellingen; maar laten we kijken naar de feiten vanuit de humane pathologie. En dan beslissen wie wie misleidt?

Er werd ons verteld dat alleen de Ixodes dammini teek de ziekte van Lyme kon dragen en dat die uitsluitend kon worden gevonden in het noordoosten van de Verenigde Staten. Zodoende zou de ziekte van Lyme alleen daar voorkomen. De waarheid is dat er nooit een Ixodes dammini teek was, Dr Andrew Spielman van Harvard heeft ten onrechte de Black Legged teek die voorkomt in heel Noord Amerika geïdentificeerd als de Ixodes dammini. Ook een groot aantal neven van deze Black Legged teek dragen de Lyme spirocheet. B. burgdorferi is in heel het Noordelijk Halfrond terug te vinden.

We kregen te horen dat Borrelia burgdorferi niet intracellulair te vinden is. In werkelijkheid is de ziekte van Lyme zeer zeker een intracellulaire ziekte. Ik heb foto’s van ons eigen onderzoek bijgevoegd die aantonen dat de ziekte van Lyme de hersenen binnenkomt en vervolgens zowel gliacellen als menselijke neuronen binnendringt. Wij roepen alle landen op menselijke hersenenautopsies te doen zoals wij die hebben gedaan, om de hele waarheid omtrent deze ziekte te achterhalen.

Meer dan 20 jaar werd ons verteld dat de ziekte van Lyme niet wordt overgedragen van moeder op foetus. (2006 Dr. Gary Wormser Yale ‘Under our skin’ documentaire.) Ook hier hebben we pathologisch bewijsmateriaal uit 1989 van acht foetale autopsies die Borrelia aantonen in de navelstreng vloeistof, in de placenta, en in bijna elk foetaal orgaan bij lijkschouwing. (Zie bijgevoegde foto’s)

Waar vergissen ze zich nog in? Met ‘ze’ heb ik het over het diegenen die naar mijn mening met hun verkeerde informatie over Lyme de meest schadelijke invloed hebben uitgeoefend op de medische gemeenschap , zoals de CDC, Yale, SUNY, Harvard en Mayo Clinic, de ACS-landen en de IDSA.

Een andere onwaarheid die we te horen kregen was dat slechts één soort Borrelia de ziekte van Lyme veroorzaakt. Hebben ze dan niets van Relapsing Fever geleerd? Borrelia verandert en ontwikkelt zich als geen andere bacterie. Ze is voortdurend in beweging en in ontwikkeling. We kennen nu 12 soorten die de ziekte van Lyme veroorzaken en verscheidene soorten die we Lyme-gerelateerd noemen.

Een ander ‘niet-feit’ dat ons verteld werd was dat er slechts één gastheer van de bacterie was – de witvoetmuis. Nu weten we dat veel knaagdieren en vogels drager zijn van de ziekte en dat ze die overdragen aan teken die zich aan hen vasthechten om zich te voeden. Deze dieren begeven zich tot ver buiten het noordoosten van de Verenigde Staten, waardoor dit dus niet de enige plek kan zijn waar de ziekte van Lyme voorkomt, zoals ons werd voorgehouden.

Het medische Yale verslag van Marc Voortman zegt dat patiënten met een positieve ELISA-test, maar met een negatieve Western Blot, symptomen als Erythema migrans (rode kring), Bell’s Palsy en gezwollen gewrichten kunnen negeren en dat er geen behandeling nodig is, maar dat wanneer de Western Blot-test positief is je de ziekte kan behandelen met een doxycycline-kuur van uiterlijk twee weken. Ik heb pathologisch bewijs bijgevoegd dat twee weken niet voldoende is voor het behandelen van persisterende Lyme symptomen.

De lijst van verkeerde informatie toont aan dat medische experts sinds de ontdekking van deze ziekte meer dan een dozijn uiterst belangrijke feiten over Lyme borreliose volledig verkeerd begrepen, en de verkeerde informatie zijn blijven geven lang nadat pathologie hun ongelijk had bewezen.

De meest schadelijke onwaarheid over de ziekte van Lyme was het blijven aandringen dat de ziekte van Lyme niet kan overleven in het menselijk lichaam na behandeling met antibiotica.

Bijgevoegd vindt u foto’s van een patiënt van mij die vlakbij woonde. Een houthakker die al 30 jaar ziek was. Hij werd gediagnosticeerd met de ziekte van Lyme en behandeld met agressieve antibiotica gedurende meer dan zeven jaar. Toen hij stierf vonden we zowel Borrelia burgdorferi als Borrelia Miyamotoi in zijn hersenen, en we vonden levende B. burgdorferi en B. mayoni in zijn testikel.

De ziekte van Lyme persisteert. Ze kan in de hersenen en hersencellen doordringen. (Bijgevoegd pathologische foto’s van hersenautopsies) Daarnaast hebben we gekweekte B. burgdorferi uit de hersenen van Alzheimer patiënten.

Het is bedroevend om anno 2016 een opiniestuk als dit te zien, in het jaar waarin veel grote universiteiten schreeuwen als eerste een besmettelijke aard van de ziekte van Alzheimer te hebben gevonden, waarbij Borreliose de eerste in rij is als pathogene bacterie in de hersenen. Daar waar wij met behulp van pathologie al meer dan twintig jaar bewijzen dat Borrelia en de ziekte van Alzheimer gerelateerd zijn, komen anderen nu pas tot het besef dat zowel het kennen van een oorzaak als een mogelijke behandeling voor de ziekte van Alzheimer, grote erkenning waard is.

2016 is ook het jaar waarin de race voor de Nobelprijs in alle ernst is begonnen, en de groep die kan bewijzen dat Borrelia in de hersenen de ziekte van Alzheimer veroorzaakt zal waarschijnlijk de prijs winnen. U zult papers van Harvard en andere belangrijke universiteiten zien strijden om de koppositie om te bewijzen dat de ziekte van Alzheimer een besmettelijke oorzaak heeft.

Terwijl anderen in het verleden leven en patiënten bekritiseren voor hun inspanningen pathologie te gebruiken om te bewijzen dat hun ziekte slecht is behandeld, staat de medische gemeenschap een stap verder en aanvaardt ze dat de feiten die ze ooit voor waar aannamen nu gedateerd zijn, en dat de Lyme patiënten het inderdaad meer bij het rechte eind hadden dan de experts.

De zieke van Lyme persisteert in de hersenen en de serologische tests pikken de herseninfecties niet op. Zwangere vrouwen kunnen de ziekte doorgeven aan hun ongeboren kind. Seksuele overdracht is waarschijnlijk nu we Borrelia terugvonden in menselijke testes, zelfs na behandeling met antibiotica. De ziekte van Lyme komt voor over het gehele noordelijk halfrond,wordt veroorzaakt door meer dan een dozijn soorten van Borrelia en gedragen door een groot aantal teken. De ziekte van Lyme kan dodelijk zijn zoals we zagen bij de man uit New York die Borrelia in zijn hart had.

Dus wanneer een patiënt het niet eens is met zijn arts en aangeeft nog steeds ziek te zijn na de behandeling, wie heeft er dan gelijk? De dokter die vasthoudt aan een 30 jaar oud dogma, of de patiënt die overleed en bij wie middels een hersenautopsie een hardnekkige herseninfectie werd ontdekt ondanks jarenlange behandeling met antibiotica?

Thomas M. Grier,  directeur van de Paul H Duray Research Fellowship Endowment Foundation, Verenigde Staten

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Lyme Media Nonsense Wetenschap

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.