Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

Jasper en Mats

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 22/02/18

Mijn moeder raadde me onlangs een boek aan, nadat mijn hond Mats was overleden en ik kleine verhaaltjes begon te schrijven over haar prognoses, de beste weken van haar leven, het proces van voor haar zorgen en de moeilijke keuzes die ik voor haar moest maken. Het boek heet ‘Jasper en zijn knecht’. Dit leidde tot een bijzondere ontmoeting, met de knecht.
“Ik wou dat ik twee hondjes was. Dan kon ik samen spelen.” Nederlands gedicht; auteur onbekend
‘Jasper en zijn knecht’ is geschreven door een kennelijk beroemde Nederlandse schrijver, Gerbrand Bakker, die het schreef als een onderzoek naar zichzelf en om erachter te komen waarom hij al vijf jaar geen nieuwe roman had geschreven.

Ik had nog nooit van hem gehoord, maar dat zegt weinig omdat ik nauwelijks weet wie er beroemd is in mijn land. Maar mijn moeder leest zijn wekelijkse columns in de krant over zijn tuin en zijn Duitse huis en over zijn leven, nadat Jasper er niet meer was.

Ik was diep ontroerd door het boek. Niet zozeer vanwege Jasper, want die speelde er een kleinere rol in dan de titel me deed vermoeden. De ontroering kwam vooral vanwege veel herkenning van zowel de persoonlijkheid van de schrijver zelf als van zijn schrijfstijl.

Hij springt van het ene onderwerp naar het andere, schijnbaar zonder enig doel met zijn schrijven te hebben. Hij is grommerig en maakt daar helemaal geen geheim van. En hij is dodelijk eerlijk tegenover zichzelf, gebruikt een cynisch gevoel voor humor en is oprecht politiek incorrect over meerdere onderwerpen in de samenleving. Wat een opluchting.

Alweer Lyme?

Aan het einde van het boek noemt Bakker Lyme. Zowel Jasper als hij kregen een tekenbeet. Bakker werd een nacht in het ziekenhuis opgenomen om IV-antibioticum te krijgen en schreef er een column in De Groene over, waarin hij Nederlanders waarschuwde over het feit dat het in Nederland niet zo ernstig werd genomen als in Duitsland.

Kort daarna werd Jasper blind en volledig gedesoriënteerd. In de Epiloog van het boek sterft Jasper, nadat hij een week op zijn ‘knecht’ heeft gewacht en hem voor het eerst van zijn leven blij en opgewonden heeft begroet. Bakker schrijft hoe de tijd plotseling verkortte en hoe de ruimte plotseling kleiner werd. Over hoe snel alles ging bij de laatste afspraak met de dierenarts.

Ik kon zijn liefde voelen voor zijn lieve en zieke hond, in elke zin stroomde het uit zijn boek. Tijdens het lezen van de epiloog huilde ik mijn ogen er weer bijna uit.

Mijn ogen drupten nog steeds na, toen ik hem een ​​bericht op Facebook schreef om hem te bedanken. Tot mijn verbazing (hij was heel duidelijk in zijn boek over dat hij noch complimenten voor zijn werk, noch berichten van lezers erg waardeerde), reageerde hij.

Ik vertelde hem van mijn vermoeden dat Jasper aan Lyme was gestorven, ondanks een negatief testresultaat en we hebben gepraat over waarom Mats een hoofdpersoon in mijn boek was. “Dat gaat toch over Lyme?”, vroeg hij verbaasd.

Hij keek later op de avond op mijn uitnodiging naar ‘Unrest’ op de Duitse Netflix, om te begrijpen waarom ik het onderwerp Lyme vanuit een sociale invalshoek benader. “Godsamme”, schreef hij later in de chat.

Jasper en Mats hebben elkaar nooit ontmoet en samen gespeeld. Als Gerbrand terug is in Amsterdam, ontmoeten wij elkaar voor een kop koffie (of twee glazen wijn) en ruilen we onze boeken uit. En zullen we praten over de twee honden waar we van hielden. Jasper en Mats. Mats en Jasper. Mogelijk over volgende honden. Misschien ook over andere dingen.

Verdwalen en verbazen

Als schrijver – of als iemand die simpelweg een boek schreef, zoals Bakker het mooi stelde – inspireerde het lezen van ‘Jasper en zijn knecht’ mij ook om mezelf weer meer vrijheid te geven om rond te dwalen, naast het werk dat ik zal blijven doen om het Lyme paradigma te blijven verschuiven.

De vrijheid om te schrijven over andere, kleine dingen in het leven, nadat ik de laatste jaren zoveel van mijn tijd, aandacht en energie heb besteed aan de meerkoppige draak die de kennis over Lyme onderdrukt.

Mijn geest zou graag willen reizen, zoals Peter Gabriel het mooi uitdrukte, verdwalend en zich verbazend over de vele dingen die ik niet begrijp in deze wereld of gewoon over kleine dierbare ontmoetingen, zoals deze.

Cato de Oudere

In de meeste van deze verhalen zal Lyme hoe dan ook de rol van ‘mystery guest’ komen spelen. Net zoals nu.

Het doet me denken aan Cato de Oudere, een Romeinse senator, die altijd zijn toespraken beëindigde – ongeacht het onderwerp – met deze zin: “Ceterum autem censeo Carthaginem delendam esse”. “Overigens ben ik van mening dat Carthago moet worden vernietigd”.

Het heeft even geduurd, maar nu is Cartago een deel van de antieke geschiedenis. Nou ja, het Romeinse Rijk eigenlijk ook.

Ik zal nu aan het einde van dit artikel een begin maken met het parafraseren van Cato en dit hierna in alle volgende artikelen blijven doen.

“Overigens ben ik van mening dat de Lyme-pandemie erkend moet worden.” 

 

drs. Huib Kraaijeveld

Auteur van ‘Teken aan de Wand’, voorzitter van de On Lyme Foundation & founding member van de Ad Hoc Committee for Health Equity in ICD11 Borelliose Codes

Als je dit artikel de moeite waard vond, wil je dan een kijkje nemen op de internationale crowdfund campagne die dient om mijn werk op een duurzame en integere manier te financieren? Zo kan jij meedoen aan het creeren van bewustzijn over Lyme en de ‘ongeduldige’ revolutie. Hier is de korte Nederlandse toelichting ervan te vinden.

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Filosofie Inspiratie Lyme Mats

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.