Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

Lekkere Wijven in Lyme Land

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 26/01/16

“Hoe kom jij toch aan al die lekkere wijven om je heen!?”, vroeg een vriend me verbaasd. “Welkom in Lyme Land”, antwoordde ik hem met een knipoog. “De meeste van deze mooie dames zijn erg ziek. Maar dat kan je niet of nauwelijks zien aan hun foto’s. Een heleboel zitten in rolstoelen of liggen zelfs alleen maar in bed; soms wel twintig jaar lang en ze hebben eindeloos veel pijn. De meesten zijn zelfs te ziek om mijn boek te kunnen lezen of maar twee minuten aan de telefoon te zitten. Sommigen kunnen nauwelijks meer adem krijgen of hebben spontane spasmes. Sommigen leven zelfs niet meer. Maar je hebt gelijk: er is veel schoonheid in Lyme Land. Meer dan je op het eerste gezicht kan zien.” Mijn vriend grijnst en zegt, toch enigszins teleurgesteld:“Oh, zijn ze allemaal ziek…? Nou ja, dan kunnen ze ook niet wegrennen”, 

Wat hebben mooie vrouwen eigenlijk met Lyme te maken? 

“Experts” geloven dat Lyme verzonnen is door hoogopgeleide vrouwen met een chronisch aandachtstekort. Ik heb begrepen dat zij dit “conversie” noemen. Nou, ik vind dit soort miskennis zo “grappig” dat ik daar een volgende post over zal maken. Deels over waarom geloven opgenomen lijkt te zijn in de functieomschrijving van artsen. Ik dacht dat het alleenrecht van religies was?

Waarom zijn zoveel – erg mooie – vrouwen zo ziek? 

Hoewel ik deze “tongue in cheek” benadering waardeer, is voor mij persoonlijk schoonheid wat me fascineert en drijft. Een soort schoonheid dat ver voorbij fysiek uiterlijk gaat. Die begon mij op te vallen, toen ik een werkweek in Lyme Land begon te beschrijven, om jou als lezer een kijkje te geven in een wereld waar je waarschijnlijk weinig van af weet.

Maar dat werd vanzelf deze ode aan schoonheid. Want door de bijna belachelijke hoeveelheid ontmoetingen met mooie vrouwen tijdens die week, viel dat verband mij nu pas echt op. Mijn vriend heeft kennelijk een goed oog voor dit soort mooie dingen.

Dit gaat niet om het soort schoonheid dat bij mannen de “testosteron uit hun oren doet spuiten”. Ook gaat het niet om het statistische verschil tussen of “52,8 ofwel 53,2 %” van een voorgeselecteerde onderzoekspopulatie van het vrouwelijk geslacht is. Dat gaat toch vooral over het zodanig opzetten van onderzoek dat het precies de conclusies oplevert die de bedenkers of de financiers het beste uitkomt. In mijn boek kan je ontdekken wie ik de Nobel Prijs voor Onderzoeksvervalsing zou uitreiken en waarom.

Wat is eigenlijk lekker?

Theorieën over hoe “goed” of “slecht” te duiden of voorspellen zijn niet nieuw. Er wordt al eeuwenlang beweerd dat het uiterlijk van mensen – inderdaad – een weerspiegeling is van hun innerlijke kwaliteiten. Mijn laatste zakelijke partner, die ik inmiddels de koosnaam “Shelob” heb gegeven, is hier een levend bewijs van. Shelob is de dikke, lelijke en gemene spin in “In de Ban van de Ring”.

In de mythologie heeft zo’n karakter de functie van “Waker bij de poort”. Hij, zij of het daagt de Held uit, die door wil gaan op zijn tocht naar het einddoel van de reis. Dit karakter kan op vele manieren verschijnen. Als frustratie, al een menselijke vorm die vaak “vijand” wordt genoemd, of als uitdaging. Zou Lyme zelf ook een Waker bij een Poort kunnen zijn? Op de reis zijn Shelobs erg waardevol. Alleen zie je dat achteraf pas echt.

Heb je er ooit over nagedacht waarom mensen de neiging hebben om zich aangetrokken te voelen tot mooie “stoere gozers, lekkere dingen en babes” en om eerder voor een knappe presidentskandidaat te stemmen, en om zich afgestoten te voelen van lelijke boeven, verkrachters, terroristen en Wakers bij Poorten? Ik weet het niet en eerlijk gezegd boeit het mij ook niet. Dit is een veel te oppervlakkige manier om mensen te classificeren. Want was is mooi dan eigenlijk? Een symmetrisch gezicht? Operationeel opgeblazen lippen?

Apen zullen vast om ons lachen. Die zijn nog wel verbonden met hun instincten. Wat mij boeit is een veel subtielere vorm van schoonheid. Een schoonheid die ik overal in Lyme Land aantref.

Soorten schoonheid in Lyme Land

Wat is echte schoonheid dan eigenlijk? Dit is wat ik zie. Ik zie schoonheid in een groep zwaar ontwrichte en verwaarloosde mensen, waarvan de meerderheid het zo zat is om zich nog druk te maken wat anderen van hen denken, dat zij wel eens succesvolle of vrije “Human Beings” kunnen zijn. De meeste andere mensen, die zichzelf normaal, gezond, succesvol en sociaal wanen (met het eeuwige “wat zullen de buren wel niet denken?” in hun hoofd) lijken eerder “Human Doings” te spelen.

Zou dat kunnen zijn waarom mensen met (mogelijke) Lyme zo beangstigend zijn voor “normale” mensen en “professionele” artsen? Nelson Mandela gebruikte ooit een citaat van Marianne Wilkinson: “Onze grootse angst is niet dat we ontoereikend zijn. Onze diepste angst is dat we eindeloos veel kracht hebben. Het is ons licht, niet de duisternis, die ons het meest beangstigd”. 

De absurde en soms ziekmakende reactie die mensen met Lyme vaak te verduren krijgen kan als onderbouwing hiervan dienen. Maar ik zie zelf schoonheid in de rust en elegantie waarmee deze beledigingen worden geaccepteerd en in hoe deze zieke mensen elkaar ondersteunen om zich staande te houden in deze moderne versie van excommunicatie.

Ik zie schoonheid binnen een (onvoorstelbaar grote) groep mensen, die geen andere keuze had dan om goed getraind te raken in het opgeven van het collectieve blinde geloof in dat artsen “onze redders” zijn op het gebied van gezondheid. Die leerde om helder te zien hoe misplaatst arrogant en daarmee waardeloos de meesten in deze beroepsgroep zijn, terwijl zij zich richten op de paar zorgzame, dappere uitzonderingen.

Die om moesten leren gaan met het feit dat de meeste van hun vroegere vrienden, familieleden en collega’s van hen vervreemden of zelfs bot tegen hen tekeer gingen. Hoe overheden hen niet alleen als bakstenen laten vallen, maar hen ook nog als criminelen bestempelen.

Hoe zij hun eigen weg hebben gevonden richting genezing en op zichzelf zijn gaan experimenteren om steeds beter te worden. Hoe zij acceptatie, compassie, geduld en doorzettingsvermogen leerden. Hoe om te gaan met onzekerheid en angst. Dat is het soort lessen waar gezonde mensen een hoop geld voor zijn bereid uit te geven in zelfontwikkelingscursussen en sabbaticals, nietwaar?

Ik zie zelf mensen op een zodanige manier doodgaan dat zij het zeker stellen dat iemand anders iets heeft aan dat droevige feit. Een recent voorbeeld is mijn gesprek met (ja, een prachtig fotomodel genaamd) Tamara, die niet eens zo bang is om dood te gaan. Waar het haar om gaat is om haar verhaal naar buiten te brengen op een manier die op de een of andere manier haar dochter zal helpen. Een dochter met Lyme symptomen en het risico om daardoor ook kanker te krijgen; net als haar moeder.

Misschien hou jij van films of fictieboeken die verhaallijnen hebben met thema’s zoals dapperheid, kwetsbaarheid en altruïsme. Ik kom deze mensen iedere dag tegen en ben façade in stand te houden of een gemaakt sociaal gezicht te hebben.

Ik zie schoonheid in de kwaliteit en hoeveelheid heldergevoelige, helderziende en helder denkende mensen. Zelfs ondanks hun concentratieproblemen, onvermogen om nog te kunnen lezen of hun “brain fog”. Of misschien juist wel dankzij deze “symptomen”. Lyme zou wel eens een spiritueel trainingskamp in vermomming kunnen zijn.

In toenemende mate krijg ik het gevoel dat het lot van de mensheid wel eens afhankelijk zou kunnen worden van deze groep, als we echt een volgende stap in de spirituele evolutie wensen. Want we zouden ons wel eens zorgen mogen maken over de redding van de mensheid als geheel. Dit kunnen we doen door beter voor deze groep te zorgen dan nu gebeurt. De planeet zorgt wel voor zichzelf.

Als je wilt lezen over de schoonheid van vriendschap op de Heldenreis van Lyme, lees dan Teken aan de Wand. Carla’s hele verhaal staat er in.

Cheers en tot de volgende Kijk op Lyme Land.

Huib

PS geredigeerd met de hulp van – jawel, jawel, je raadt het vast niet – twee mooie dames! Waarvoor mijn aan het hondsdolheid grenzende dank. Ook aan David Skidmore, voor zijn geweldige afbeelding.

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Inspiratie Lyme Sociaal

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.