Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

Lyme en het IAP syndroom

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 22/10/16

Het IAP syndroom is een wereldwijd – doch niet erg bekend – psychologisch mechanisme. Er is echter geen enkel onderwerp waarin het zulke epidemische vormen aanneemt als bij de ontkenning van de chronische vorm van ziekte van Lyme. Hoe is het mogelijk dat bijna alle betrokken en zelfs niet betrokken partijen geloven dat het Iemand Anders (z’n) Probleem is? Een gastartikel dat oorspronkelijk voor de website van de Caudwell LymeCo Charity is geschreven, bedoeld om het denken te prikkelen.
 
‘Dit is een verhaal over drie mensen: Iedereen, Iemand en Niemand. Er was een belangrijke taak te vervullen en Iedereen was gevraagd het te doen. Iedereen was er zeker van dat Iemand het zou doen. Iedereen zou het gedaan kunnen hebben, maar Niemand deed het. Iemand werd boos, omdat het Iedereen’s taak was. Iedereen dacht dat Iemand het wel zou oppakken, maar Iedereen merkte dat Niemand het deed. Het eindigde met dat Iedereen Iemand de schuld gaf, terwijl Niemand deed wat Iedereen gedaan had kunnen hebben.’
Lyme is een IAP voor jouw huisarts. Hij heeft in zijn medische tekstboeken, tijdschriften en Richtlijnen gezien dat het altijd wordt veroorzaakt door een tekenbeet, altijd gepaard gaat met een rode EM ring, altijd in de knie begint en gewoon gevonden kan worden met de testen die hij mag gebruiken. Hij kent de onderzoeken niet die uitwijzen dat deze tests onbetrouwbaar zijn, dat in de meeste gevallen er geen rode ring zichtbaar wordt en dat Lyme ook overdraagbaar is via onder andere muggen, zwangerschap, seks, bloedtransfusie en donororganen. Hij weet niet dat het kan verschijnen als meer dan 350 ziektebeelden. Hij weet niet dat de Borrelia gerelateerd is aan de veroorzaker van Syfilis. Maar als de informatie die hij krijgt niet correct of incompleet is, moet Iemand Anders dat maar weten. Liefst een specialist.

De specialist weet al het bovenstaande ook niet en is slechts getraind om te kijken naar clusters van symptomen binnen zijn specialisatie. Aangezien de symptomen van Lyme variëren, is het per definitie een IAP voor hem. Een Probleem voor een Andere Specialist. Geconfronteerd met een verborgen multi-systeemziekte zoals Lyme, staat “specialisatie” gelijk aan blindheid van het hele systeem. Daarnaast is recent het woord MUS (Medically Unexplained Symptoms; SOLK in het Nederlands) gelukkig uitgevonden en is chronische Lyme opgenomen in de zeer omstreden vijfde versie van de Diagnostic Symptoms Manual (DSM V) als somatische aandoening, na twee weken behandeling met antibiotica. Dus ineens is het een IAP voor een psychiater.

Voor psychiaters is Lyme ook een IAP. Farma moet maar de benodigde pillen leveren om hun patiënten koest te houden. Daarnaast hebben zij waarschijnlijk nooit gehoord van de uitspraak van dr. Paul Fink, voormalig voorzitter van de American Psychiatric Association, die al in 2002 stelde dat: “de ziekte van Lyme kan iedere psychiatrische aandoening in de Diagnostic Symptoms Manual (DSM) IV nabootsen. Hieronder zijn attention deficit disorder (ADD), antisociale persoonlijkheidsstoornissen, paniekaanvallen, anorexia nervosa, autisme en het syndroom van Asperger. Het kan gepast zijn om bij ieder mens waarbij ineens psychiatrische symptomen worden geconstateerd eerst Lyme uit te sluiten.”

Voor overheden is Lyme ook een IAP. Want de internationale Richtlijnen stellen immers duidelijk wat de oorzaak van Lyme is, hoe het te testen en hoe het te behandelen. Dus als zij geen stemmen kunnen winnen met het onderwerp, is het Iemand Anders’ Probleem. Een probleem voor het RIVM; het nationale instituut voor Gezondheidszorg.

Voor het RIVM is Lyme ook een IAP. Iemand Anders moet er maar naar kijken. Liefst een wetenschapper. Beleid en fondsen worden overigens al lang niet meer op nationaal niveau bepaald en gedistribueerd.

Voor wetenschappers een IAP, omdat zij de fondsen niet krijgen om een valide test te ontwikkelen. En als ze dat zelf doen, lijken ze wel erg snel hun baan te verliezen.

Voor werkgevers is Lyme een IAP. Zij gaan failliet, als ze de loonkosten moeten blijven betalen voor werknemers die niet meer kunnen functioneren. Dus is het het probleem voor de uitkerende instanties van overheden. Het UWV in Nederland.

Voor het UWV is Lyme ook een IAP. In feite wordt platweg gesteld dat ‘Lyme geen reden is om niet te kunnen werken’, waardoor doodzieke mensen ‘fit om te werken worden verklaard’. Waarbij er duizenden dood blijken te gaan.

Voor verzekeringsmaatschappijen is Lyme na twee weken een IAP. Zij verschuilen zich achter de internationale Richtlijnen, die zij zelf hebben gefinancierd, als rechtvaardiging om te stoppen met het vergoeden van behandelingen. Andere richtlijnen, die patiënten wel zinnig vinden, volstrekt negerend.

Lyme is zelfs een IAP voor patiënten met vele andere ziektes, die mogelijk Lyme in vermomming zijn. Zij geloven gewoon de diagnose die zij hebben gekregen, zoals Alzheimer, Parkinson, ME, CVS, MS, Fibromyalgie, ALS, ADHD enzovoorts. Slechts enkelen weten dat pathologisch onderzoek heeft uitgewezen dat Lyme in 90% van de gevallen de oorzaak bleek te zijn van al deze symptomen. Post mortem.

De ziekte van Lyme is zelfs een IAP voor de Lyme patiënten. Zij zijn ziek en iemand anders moet hen beter maken. Liefst een arts. En als die dat niet kan, dan een alternatieve therapeut. Als ze tegen die tijd tenminste daar het geld nog voor hebben.

Voor Leerplichtambtenaren en scholen zijn kinderen met Lyme een IAP. Zij sturen Jeugdzorg op de ouders af, die de ouders beschuldigt van ‘kindermisbruik’ en zo probeert voogdij van hen af te nemen.

Voor rechters is Lyme een IAP. Zij gaan bij hun oordeel af op experts, die stellen dat ouders leiden aan ‘Münchhausen by Proxy’; soms zelfs zonder hen te zien. En zo raken ouders voogdij kwijt over hun zieke kinderen.

Voor het grote publiek is Lyme natuurlijk een IAP. Zij denken dat ze het niet hebben en dat Iemand Anders maar moet zorgen dat ze het niet krijgen. Zo zijn zij de doelgroep geworden voor een nieuw teken vaccin; zonder te weten dat vorige edities mensen juist ziek maakten. Of dat teken slechts een van de vele vectoren van besmetting zijn.

Voor Farma is Lyme ook een IAP. Want is dit niet gewoon het bestaansrecht van deze hele markt? Om continue waarde voor de aandeelhouders te blijven genereren, zijn er toch veel Anderen nodig, die Problemen blijven houden?

Teken aan de Wand; Zorgzaamheid rondom de ziekte van Lyme

Lyme is – echter – niet een IAP voor liefhebbende ouders, partners, verzorgers en vrienden. Als zij verbonden durven te blijven als reisgenoten op deze heldenreis van hun dierbaren. Dat is precies waarom ik ‘Teken aan de Wand’ voor hen heb geschreven. Sociale verandering start altijd aan de onderkant van het systeem en liefde is altijd het belangrijkste ingredient.

Je kan Teken aan de Wand hier bestellen als hardcover of als Prijsloos e-boek, als je het geld er niet voor hebt na alle kostbare avonturen in Lyme Land. Ook kan je eerst een indruk krijgen in het gratis introductieboekje Lyme voor Leken.

‘Huib Kraaijeveld heeft diep nagedacht over de ziekte van Lyme. Zijn uitgangspunt is gedetailleerde studie van een aantal individuele mensen over langere tijd: wat is er met hen gebeurd? Wat waren de reacties van artsen en maatschappelijke instellingen op de raadsels waarmee zij bij hun ziekte worden geconfronteerd? Hoe zijn deze patiënten al dan niet opgevangen na hun veranderde gezondheidstoestand en vermogen om te functioneren in de wereld? En hoe kunnen zorgzame vrienden ingrijpen door hulp en bondgenootschap te bieden in het licht van een potentieel ernstige en zeer complexe ziekte, die nog steeds slecht wordt begrepen door de mensheid.
Kraaijeveld stelt een aantal unieke strategieën voor op basis van zijn levenservaring en achtergrond, die buiten het strikt allopathische medische model vallen, om fysiek, emotioneel en spiritueel herstel te vergemakkelijken, en te streven naar heelheid na de ingrijpende gevolgen van een ziekte die, letterlijk, kan gaan tot in het beenmerg. De epiloog van ‘Teken aan de Wand’, over het gebruik en misbruik van macht door emeritus hoogleraar Cees J. Hamelink, dringt door tot de kern van de Lyme controverse: dat de emancipatie van individuele patiënten en mensen rondom de ziekte van Lyme als ‘groep’ de sleutel is tot een dwingende verschuiving van een onaanvaardbare status quo tot – kortom – een nieuw Lyme Paradigma.’
Dr. Kenneth B. Liegner, arts, bestuurslid van ILADS en schrijver van ‘In the Crucible of Chronic Lyme Disease’, Verenigde Staten

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Inspiratie Lyme Nonsense Sociaal

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.