Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

Van seinpaal naar workshop

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 02/02/17

Precies een jaar geleden kreeg Carla een oproep van het UWV, om te kijken hoe het met haar solliciteren ging. Zij zit in een elektrische rolstoel en heeft haar arm laten amputeren. Maar dat maakte kennelijk niet uit. “Solliciteren!? Als wat? Als seinpaal bij de NS?”, vroeg ik, toen ze me dit nogal perplex vertelde. Toen kon ze weer een beetje glimlachen.

In tegenstelling tot veel andere verhalen die ik vanuit ‘Lyme Land’ vertel, heeft deze een verrassend positieve wending gekregen. Die wil ik graag vertellen, want ik vind het een mooi voorbeeld van hoe iemand steeds weer mogelijkheden kan vinden om op een constructieve manier door te gaan en anderen te raken. Ongeacht hoe moeilijk de omstandigheden zijn.

Terug naar januari 2016. Carla belde om te vragen of ze echt moest komen, maar degene die de telefoon opnam bleek onverbiddelijk. “Het systeem zegt dat u moet worden opgeroepen. Nee, wij kunnen niet bij u thuis komen. Stelt u zich eens voor dat iedereen dat wilt.”  

We verzonnen een Tom Poes list, zodat ze met meer blije zin die kant op zou gaan. Ik mag van haar niet vertellen wat dat was, maar het ging me erom dat zij zelf de regie weer terug kreeg en dat werkte. Je kan in dit filmpje haar grijns goed zien.

Het kostte haar nogal wat moeite om daar te komen. De verpleging moest eerder komen, haar Canta bleek voor de zoveelste keer dat jaar stuk te zijn en haar zoon Tesfaye moest na een nachtdienst wakker gemaakt worden, om haar met de andere auto naar het kantoor van het UWV te brengen. Maar uiteindelijk kon ze op pad: solliciteren.

Toen zij echter bij het UWV aankwam, bleek zij ontvangen te worden door twee heel aardige medewerkers, die zich een ongeluk schrokken dat ze had moeten komen. Een goed gesprek ontstond zo en ze hoefde daarna niet meer te verschijnen.

Tenminste. Ze hoefde niet meer te komen, totdat Carla door het UWV werd ingehuurd om haar workshop ‘Leven met (lichamelijke) beperkingen’ te komen doen. Met ondersteuning van Stichting MEE heeft Carla eind vorig jaar namelijk de workshop gemaakt en ze was van harte welkom.

In deze workshop is zij haar ervaring als dansdocent gaan gebruiken om mensen op een laagdrempelige manier zich in de huid (of rolstoel) van een ander te verplaatsen. Zo laat zij ook zien hoe van beperkingen ook mogelijkheden te maken zijn. Van professioneel danseres is zij nu para (rolstoel) tafeltennisster en ze maakt kunst, met haar ene hand.

Het bleek een van de medewerkers van het eerste gesprek zo onder de indruk was geweest dat ze er meer mee wilde doen. Ze had zelfs na haar vertrek gezorgd dat dit gebeurde. De groep bij het UWV bleek erg enthousiast en een deelnemer gaf aan enorm geraakt te zijn door hoe krachtig en positief Carla nog was.

Dat viel mij gisteren ook weer op, toen ik bij haar ging eten. Zij hoopt nu dat haar voeten geamputeerd kunnen worden. Waar buitenstaanders zullen schrikken van dat woord, betekent het voor haar vooral herwonnen vrijheid.Stralend zat zij mij te vertellen wat ze dan weer allemaal zou kunnen! Ik heb grote bewondering voor dit vermogen van mijn goede vriendin om dit steeds weer te kunnen zien en zelfs anderen te inspireren dat ook te proberen.

Carla’s hele verhaal is te lezen in Teken aan de Wand.

Huib Kraaijeveld

Auteur van ‘Teken aan de Wand’ en oprichter van de On Lyme Foundation.

P.S. met dit kleine verhaaltje wijk ik bewust even af van het heftige spoor van Jeugdzorg. Zo geef ik de BVIKZ de tijd om haar onderzoek zorgvuldig af te ronden; zonder dat ik – ondanks allerlei goeie bedoelingen – stappen oversla en brokken veroorzaak.

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Bureaucratie Inspiratie Lyme Nonsense Sociaal

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.