Ik ben weer aan het schrijven... Bekijk Mooie Dingen

Waarom worden kinderen met Lyme bij hun ouders weggehaald?

Geschreven door Huib, gepubliceerd op 24/01/17

In mijn vorige artikel over de gebeurtenissen op vrijdag de dertiende, toen een ziek meisje door de instanties bij haar ouders werd weggehaald, beloofde ik om een poging te doen te duiden wat hier nou gebeurt. Op basis van welke gronden meent Jeugdzorg te mogen ingrijpen in een familieleven, dat toch al zwaar onder druk staat?

“Voor een man met een hamer, ziet alles er uit als een spijker” Mark Twain

Alle ouders zullen verwachten dat als hun kinderen ernstig ziek worden, bijvoorbeeld door een ziekte zoals kanker, dat het medisch systeem de ziekte zal erkennen, erop zal testen en dan een kloppende diagnose zal geven. Bij de ziekte van Lyme blijken alle drie deze aannames echter niet te gelden.

Ouders zijn dan eerst al hun aandacht en energie aan het besteden aan de simpele vraag om uit te vinden waarom hun kinderen zoveel pijn hebben, blind worden, te moe zijn om zelf naar het toilet te gaan, eindeloze migraines hebben en vaak letterlijk gevoerd moeten worden. Terwijl zij verwachten dat de medische professie zowel de kennis als technologie heeft om te achterhalen waar zij mee te maken hebben.

Toegepaste bureaucratische logica

Dagelijks maak ik hun verbijstering mee over hoe dat systeem reageert. Een reactie die kort kan worden samengevat als “Lyme bestaat niet na twee weken” en de omkering van causaliteit: “als de fysieke symptomen blijven bestaan, is de oorzaak dus psychiatrisch”. Hun artsen blijven dit soort nonsense te zien krijgen, terwijl hetzelfde tijdschrift weigerde om een goed onderbouwde reactie van een Amerikaanse ‘Lyme Literate’ bioloog te publiceren.

Zo baseren de vertrouwensartsen van VeiligThuis als ‘experts’ hun mening op een Lyme test met minder dan 50% betrouwbaarheid. Anders zou er ook geen twee miljoen euro subsidie nodig zijn om eindelijk eens een meer betrouwbare test te ontwikkelen (voor acute infecties; laat staan reeds langer aanwezige). Zelfs het RIVM  geeft dit toe (al wordt er niet naar gehandeld).

Als je jezelf in de schoenen van deze ouders plaatst, zal het niet moeilijk zijn je voor te stellen waarom zij zo snel mogelijk bij reguliere artsen vertrekken en op zoek gaan naar betere hulp. Veel mensen vragen in Facebook groepen aan anderen waar zij het beste heen kunnen gaan voor diagnose en behandeling. Vaak komen zij zo uit bij een privé-kliniek, die gebruik maakt van buitenlandse laboratoria.

Niets hiervan wordt door verzekeraars vergoed, waardoor dit proces niet alleen emotioneel maar ook financieel slopend is. Dit kan namelijk jaren duren. En ondertussen zijn de kinderen nog steeds nauwelijks in staat om hun ziekbed uit te komen. Laat staan om naar school te gaan.

Een doldraaiend systeem

Dit is het moment dat de mallemolen in volle versnelling gaat draaien. Omdat volgens de Wet minderjarigen naar school moeten, als zij geen geldige reden kunnen opgeven. Lyme is dat kennelijk niet, omdat “het niet bestaat” na twee weken antibiotica. Sinds het voorrecht om naar school te kunnen is omgedraaid tot een verplichting, is langdurige absentie op school zo strafbaar onder Strafrecht.

Dus wanneer een functionaris van een school, een huisarts of een leerplichtambtenaar een melding doet bij VeiligThuis, staan de ouders ineens met de rug tegen de muur. Soms blijkt de melding ook (anoniem) te kunnen komen van bekende van de familie, die het Lyme Labyrint niet begrijpt en zelf bezorgd wordt.

Dan start een proces waarin VT, het AMK, Jeugdzorg, de RvdK (er blijken nogal wat clubs actief in dit veld) in zo ongeveer alle bekende gevallen de ouders meteen beschuldigen van ‘kindermishandeling’, met als onderbouwing een ‘Münchhausen by Proxy’ syndroom. ‘Münchhausen by Proxy’ is een zeldzame (en vage) psychologisch fenomeen die uitlegt waarom ouders er baat bij zouden hebben om onbewust hun kinderen ziek en ellendig te maken.

In de volgende blog post zal ik ingaan op deze erg vage ‘diagnose’ van ouders.

Ouders die zichzelf hierin herkennen, kunnen dit (anoniem) melden bij de BVIKZ. Zij onderzoeken nu alle meldingen over Veilig Thuis.

Huib Kraaijeveld

Auteur van ‘Teken aan de Wand’ en oprichter van de On Lyme Foundation.

drs. Huib Kraaijeveld

In: Blog Jeugdzorg Lyme Mensenrechten Nonsense Sociaal

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.